در بزرگداشت بيژن كامكار كافي است ايراني باشي، حتي اگر كُرد ايراني هم نباشي، تا كامكارها اين خدمتگزاران موسيقي ايران را بشناسي. اما من برخلاف رنجْ‌مانده‌ي ناشي از جراحت دست، در مراسم بزرگداشت بيژن كامكار آهنگ حضور داشتم. افزوني كارهاي آماده‌سازي شماره‌ي نوروزي هنر موسيقي دربندم كرد و با همه‌ي شوق حضور از مراسم محروم ماندم، اما سپاسگزارم از آنانكه انجام وظيفه‌ي ما را شايسته‌ي تجليل دانستند. از همه‌ي كامكارهاي ايران زمين، از جناب صارمي مدير خدوم بخش موسيقي فرهنگسراي ارسباران، و نيز از عليرضا پوراميد مجري كاربلد برنامه. و ديگر آنكه: همراه با آرزوي توانمندي پايدار براي بيژن كامكار و همه‌ي نام‌آوران اهل نغمه يادآوري مي‌كنم، از ايامي كه دف را دريدند و كُردان مراسم «دفْ‌ شهيد» برگزار نمودند، از همان ايام بيژن كامكار كفِ وجود بر دفِ جان نهاد تا به قول حضرت مولانا: «سيلي خورند چون دف در عشق فخرجويان» فخرجويي را بياموزد. اينان، همچنان دف سيلي خوردند و ايستادند و باز هم دفّافي كردند تا امروز كه آواز اين دف تا هميشه به فخرجويي است. امروز روز همبستگي اهل نغمه است نه رئيسي و نه مرئوسي، تا نورباران هنرهاي ايران زمين، بمانيد. چند بيتي از چامه‌ي «سرود رهايي» كه زبان حالي با كُردان دارد: بخوان آريايي، سرود رهايي که نشناسد اين ره، مگر آريايي بکش تيغه‌ي تيز آوازه چون صبح که نقشي برون آري از روشنايي بزن بانگ بيداري از ماورالنّهر بدان صوتِ پر صولتِ ماورايي نهيبي ز ايران قُرا بر جهان زن به اوج عراق و به موج قَرايي گر امروز مطرب زند پنجه کُردي کَند چشم دشمن به يک پنجه‌سايي   از سوي خود و خدمتگزاران ماهنامه‌ي هنر موسيقي مهدي ستايشگر 16 اسفندماه 1388